burnout, waar verleden en toekomst overheersen
Mijn burnout werd ingeleid door een soort griep. Het kwam niet uit, het was druk en ik had allerlei afspraken. Zoals een vakantie en ging met een tas vol met pijnstillers en vermoeid op pad. Ik schaamde ook voor die vermoeidheid, want een druk gezin had ik niet, ik studeerde niet naast een volledige baan en dat huishouden doe ik samen met mijn echtgenoot.Na die vakantie ging ik met tegenzin, pijn en vermoeid naar het werk waar ik voorheen fluitend naar toe ging. Ik werk als gespecialiseerd verpleegkundige op een hartkatheterisatie-afdeling waar ook gedotterd wordt. In mijn vakgebied heerst er al jaren een personeelstekort en dat hoorde er gewoon bij. Klagen is niet was verpleegkundigen doen, doorpezen wel.
Ineens ging het niet meer. Mijn kop en lijf weigerden te doen wat nodig was, werken.
Ik raakte daarvan in paniek en ben naar het toilet gegaan, daar in de spiegel zag ik mijn gezicht en daar schrok ik van. Ik herkende mezelf niet.
Op de terugweg naar de cathkamer kwam ik een collega tegen en ik zei tegen hem dat ik me rot voelde en dat ik ‘het’ niet meer trok. Ik ging naar huis na even met mijn leidinggevende gesproken te hebben. Die vond het ook niet verantwoord om zo door te werken en maakte een afspraak bij de bedrijfsarts later in die week.
Toen ik thuis kwam, was mijn man al thuis en hij zag dat er wat aan de hand was. Na een enorme huilbui biechtte ik op dat ik weer ziek was en dat ik het niet meer ging.
Nadat ik een beetje bij was gekomen, sprak hij zijn zorgen uit. Ik was eerder overspannen geweest en volgens hem had ik dat niet goed opgepikt en weer in dezelfde valkuilen gestapt. Hij werd er zelfs boos om dat ik mijn werk belangrijker maakte dan ontspanning en ons huwelijk. Hij was het spuugzat dat ik in mijn vrije tijd alleen maar moe en tobberig was.
De volgende dag ging ik naar mijn huisarts en vertelde mijn verhaal en ze waarschuwde me voor deze herhaling van mijn vermoeidheidsklachten. Het enige wat ik toen belangrijk vond was dat ze iets voorschreef om beter te slapen en van dat constante paniek gevoel kon afkomen. Dus met een recept temazepam en oxazepam was ik zeer tevreden. Die paar dagen sliep ik lekker en voelde me een beetje beter. Ik had eindelijk weer een beetje energie om mijn huis schoon te maken, want ik mijn beleving leefden we in een zooi. Daarna kon ik weer aan de slag.
Toen moest ik naar de bedrijfsarts en dat was een rare ervaring. Wellicht kwam dat door mijn warrige verhaal en daardoor leken mijn klachten veroorzaakt te worden door relatieproblemen. De bedrijfsarts adviseerde om even afstand te doen van mijn echtgenoot en misschien even apart te gaan wonen. In mijn hart voelde dat als een goed advies, immers een tegenstander minder…
Thuis gekomen oefende ik keer op keer wat ik tegen mijn man ging zeggen. Op het moment dat hij thuis kwam gooide ik dat voor zijn voeten. Ik wilde scheiden en ook direct. Hij schrok enorm en ik vroeg vriendelijk of hij koffie wilde.
Kortom, ik reageerde raar en gelukkig zag hij dat ook. We zijn niet elkaar gegaan en we hebben die avond lang gepraat. Ik voelde me diep ongelukkig in alles wat ik deed, zo doelloos en zonder betekenis en waarde. De machteloosheid en schaamte lagen als een verstikkende deken over me heen. De volgende dagen heb ik niets gedaan, geslapen en geslapen.
Ik mocht van de bedrijfsarts ook zelf hulp inschakelen want de bedrijfspsycholoog was op vakantie, hulp was snel nodig. Door Google kwam ik op de website van Adviesgroep Intermedic en ik stuurde een email. Binnen een paar dagen belde Maurice de Valk van Intermedic om eens kennis te maken en om te kijken wat ze voor mij konden betekenen.
Het ontvangst was warm en mijn nervositeit verdween direct. Na het kennismakingsgesprek had ik het gevoel dat er herstel mogelijk was en de neerwaartse spiraal waar ik mezelf had geplaatst was een illusie.
Op die dag, na mijn eerste keer ‘Intermedic’, begon mijn leven opnieuw.
Ik had geen arbeidsconflict, functioneerde meer dan goed, kreeg vaak waardering maar was een tikje te perfectionistisch wat soms ter sprake kwam.
Volgens mijn leidinggevenden was ik op mijn vakgebied mijn tijd vooruit en daardoor had ik veel moeite met de logheid van de ziekenhuisorganisatie. Daar kon ik me oeverloos over opwinden en thuis daar nog over door gaan. Soms kon ik er niet van slapen.
Voor mijn leidinggevenden was het belangrijk dat ik beter werd en dat ik zou blijven op mijn werkplek. Dat ik me niet druk moest maken over het werk en me alleen moest richten op mijn herstel. Terwijl ik mezelf zag degraderen tot eenvoudig administratief werk hadden mijn leidinggevenden toch nog geloof in me.
Aan de slag!
De eerste opdracht was het beschrijven van je leven tot nu toe. Een compleet CV, uitgebreide personalia, werkervaringen en behaalde successen. Analyseer je leven en ontdek wie je bent. Tot aan de successen ging het me vlot af, mijn zeperds en angsten daar had ik een boek vol mee kunnen schrijven maar dat was niet de bedoeling. Wat is een succes? Ik voelde me niet succesvol, eerder een verliezer, een tobbert. Maurice vindt het niet leerzaam om met negatieve ervaringen aan de slag te gaan. Door mijn successen te beschrijven leerde ik wat mijn positieve eigenschappen waren, mijn talenten en de werk-en levenservaringen die goed waren. Maurice is van mening en dat kwam bijna bij ieder bezoek ter sprake; al wat je aandacht geeft, dat groeit, positief en negatief. Tijdens het beschrijven van mijn successen werd ik ook weer blij en ontdekte ik waar ik goed in ben. Het was alsof ik mijn zegeningen weer kon tellen en niet mijn tekortkomingen.
Na het schrijven ben ik gaan lezen. Op advies het boek van Stephen Covey, ( de zeven eigenschappen…) een boek voor management, dacht ik en de titel vind ik nog steeds misleidend. Het boek gaat vooral over zelfmanagement en in een half jaar heb ik het vaak gelezen. Ik ontdekte dat ik me het meeste druk en angstig maakte over ontwikkelingen waar ik geen invloed op had. Dat vrat zoveel energie dat ik vergat waar ik wel goed in ben en energie geeft. De cirkels van betrokkenheid en invloed waren rustgevend voor me toen ik ze had beschreven. Soms zou ik wel twee cirkels op mijn hand willen tatoeëren als reminder. Soms teken ik een cirkel op een blaadje als er weer eens een waan van de dag wordt gecreëerd in de gezondheidszorg.
Het werkt en het is zo simpel. Ik houd nu tijd over voor mijn werk en richt me op mijn sterke punten.
Van hadden en als naar het zijn. Zijn is nu en hier en dat is het enige wat je hebt. Ik had zorgen en verdriet vanuit het verleden en angsten voor de toekomst. Wat ik nu kan doen vergat ik. Mijn gedachten maalden constant, tobben en piekeren.
Leven in het ‘zijn’ is eigenlijk eenvoudig maar om het te doen was andere koek. Ik leefde constant in angst en de zinnen ‘wat als’en ‘had ik maar’ spookten al jaren door mijn hoofd. Langzamerhand kwam ik in de realiteit met wat ik heb en wat ik kan, dat dit veel is had ik nooit verwacht. Ik heb tijdens de coaching nog een paar dips gehad en bleef twijfelen of ik mijn werk nog wilde blijven doen. Alles was ineens anders geworden en de verdrieten die ik had, heb ik intens beleefd en daarvan afscheid genomen. De vaagheid en doelloosheid verdwenen tijdens het schrijven van het statuut. Ik had afspraken met mezelf gemaakt en die leef ik ook na.
Vaak vroeg ik Maurice of ik op je goed weg zat. Daarna ging ik met meer vragen weg maar ik leerde wel dat ik het bepaalde wat ik ging doen. Zo leerde ik weer mijn waarden te bepalen en de doelen die ik had gesteld in mijn analyse en in het statuut. Mijn valkuilen ken ik en val er nog wel eens in maar ik kan er nu zelfstandig uitkomen.
Het was en is mijn reis en ik ben nog steeds onderweg, de route tot nu toe bevalt me prima. Iedere avond voor het slapen gaan lees ik wat en doe ik het licht uit. Draai me op de andere zij en doe mijn Paul de Blot gebedje. Ik ken deze man niet persoonlijk, wel uit de verhalen van Maurice en ken daardoor zijn geschiedenis.
Mijn Paul de Blot gebedje is;
- Waar ben ik vandaag dankbaar voor geweest.
- Wat heb ik geleerd.
- Wat doe ik er morgen mee?
| bovenkant pagina |